Jezelf laten zien is doodeng. Maar toch ga ik het doen!

Het lijkt onlosmakelijk met elkaar verbonden: hoe groter je bereik, hoe meer negatieve aandacht je krijgt. Hoe groter Christmaholic wordt, hoe meer nare mensen ik aantrek, en hoe meer vervelende reacties ik krijg. Zo ben ik het afgelopen jaar beschuldigd van:

  • Het draaien van ‘een puur commerciële toko’.
  • Mezelf ‘heel wat’ vinden.
  • Een wandelend reclamebord zijn.
  • Geen moeite doen voor mijn lezers, omdat ik bijvoorbeeld niet reageer op berichten. Of in ieder geval niet snel genoeg.
  • Nep & fake zijn.
  • Een bitch zijn.
  • Niet eerlijk zijn over welke content gesponsord is.

En dat komt hard aan. Want ik doe JUIST zo mijn best. En vaak is het niet waar wat ze zeggen, of niet terecht. En verder; ik ben ook maar een mens. Ik kan niet alles. Mensen realiseren zich écht niet hoeveel werk zo’n blog is. Iedere dag publiceren. Iedere dag online zijn. Hoeveel mails en reacties en DM’s je krijgt. Ik lees het allemaal. Maar al zou ik het willen, ik kán niet overal op reageren. Plus: ja, ook ik maak fouten. Dat maakt me nog geen bitch. En ook niet fake.

Zo veel liefde!

Gelukkig krijg ik (nog) niet zoveel haat en nijd over me heen. Ik ken zat bloggers die er véél meer last van hebben. Met hen kan ik er ook goed over praten. En ik krijg vooral ontzettend veel positieve reacties. Mensen die me bedanken, die zulke lieve dingen zeggen dat de tranen ervan in je ogen springen. Zie bijvoorbeeld de quote hieronder, een deel van een reactie op mijn laatste nieuwsbrief van 2018. En de reacties op deze Instagram-post waarin ik ‘afscheid nam’.

“Eind oktober zat ik met mijn man, mijn jongste dochter en haar vriend in Oslo en toen ontdekte ik op internet jouw site Christmaholic. Ik heb me meteen ingeschreven voor je nieuwsbrief en sindsdien verheug ik me elke zondag weer op nieuws van jou. Dankzij je nieuwsbrief ben ik met mijn oudste dochter bij Coppelmans in Nuenen geweest, heb ik een kerstboekje voor mijn twee kleinkindjes gekocht, heb ik nieuwe ideeën voor mijn kersttafel.”

Negatieve reacties doen pijn

Maar het stomme is dat die negatieve reacties me dus veel meer aangrijpen. Eén negatieve DM of mail doet meer dan 100 positieve, opbeurende berichtjes. Ik kan er letterlijk van wakker liggen. En ik snap het gewoon niet. Waarom zou je mensen afzeiken? Mensen die je niet kent? Why?

Ik heb het afgelopen jaar ook wel eens mijn onvrede geuit over die negativiteit online. Met name in mijn Insta stories. Daarop kreeg ik dan heel veel opbeurende reacties. “Trek het je niet aan”, “ze zijn gewoon jaloers” en “gewoon van je af laten glijden.”

I knów. Het is niet terecht, ik zou het me niet moeten aantrekken. Maar doe het maar effe jongens! Ik weet dat er genoeg mensen zijn die dat wel kunnen, zoals Shirley van Mommyhood die soms hele schares nare reacties krijgt van de moedermaffia. En Laura Ponticorvo die iedere hater in haar DM’s zo ongeveer smothered in liefde. Maar mij lukt het helaas niet zo makkelijk.

Veilig achter mijn computerscherm

Precies dit is de reden dat ik eigenlijk altijd liever achter de schermen werkte. Het is de reden dat ik Christmaholic op heb gezet als een online kerstmagazine – met mij als hoofdredacteur. De inhoud stond voorop. De tekst en de foto’s. En ik zat veilig verstopt achter mijn computerscherm. Onbekend en safe.

Ik zag het voor me dat in de loop der tijd steeds meer andere mensen de content zouden maken, en ik nog zo af en toe een bijdrage zou leveren. Dat ik de boel vooral in banen zou leiden en misschien zelfs andere sites zou starten. Een soort online uitgever zou worden. Maar dat liep anders. De passie was te groot. En de afgelopen jaren is het steeds meer naar een persoonlijke blog gegroeid. Met mij als boegbeeld. Of, zoals dat dan tegenwoordig heet, als influencer.

Mensen houden van mensen

Ik ben foto’s van mezelf gaan delen op Instagram – influencer style. Ik sta in magazines en in kranten. Ik ben de laatste jaren af en toe op de radio en op tv. Al vind ik dat nog steeds stom en zeg ik tegen de meeste dingen nee. Het moet écht wat voor me opleveren en bij me passen (en dat is jurylid zijn voor een tv-programma dat ik zelf nooit zou kijken bijvoorbeeld niet).

Ik ben dagboekblogs gaan schrijven. Vlogs gaan maken. In het begin moest dat allemaal picture perfect, maar ik durfde steeds meer mezelf te zijn. In lachen uit te barsten op camera. Fouten te maken. Mijn onderkin te laten zien. Geen perfecte montage. Het werd echter, authentieker. En dat werkte!

God knows why…

Ik kwam erachter dat mensen het leuk vinden om mij te volgen (god knows why). De reacties werden steeds leuker en persoonlijker, en ik heb écht een betere band gekregen met lezers en volgers. En dat maakt het ook veel makkelijker om mensen mee te nemen in mijn verhaal. En ook makkelijker om direct producten te verkopen, overigens (mijn planners & dobbelspel bijvoorbeeld).

Ik denk dat het komt doordat we nou eenmaal mensen zijn, die graag met andere mensen praten en naar andere mensen kijken. Omdat we graag een emotionele verbinding willen voelen. En er is zoiets als een ‘gunfactor’. Zeker weten doe ik het niet. Want ik ben zelf dus niet zo-iemand die vloggers, bloggers en influencers volgt. Maar er zijn onwijs veel mensen zijn die dat wel leuk vinden. Voor wie je als blogger of Instagrammer echt een soort vriendin kunt zijn. Je maakt in ieder geval deel uit van haar (of zijn) dagelijkse leven.

Hoe persoonlijker, hoe sterker de verbinding

Wat ik ook zo gek vond om te merken, is dat jij – als blogger – het merk wordt. Eerder deze maand (januari) kwam er iemand in een restaurant naar me toe en vroeg: “Jij bent toch Christmaholic?”. Die formulering vind ik nog altijd heel bijzonder. Ik ben niet van Christmaholic, nee ik bén Christmaholic. En ik ben overigens ook Writeaholic (al is dat merk helaas nog een stuk minder sterk, working on it).

Hoe persoonlijker je bent, hoe groter & sterker dus die verbinding met je volgers. Maar ook; hoe meer je opvalt. Hoe kwetsbaarder je bent. Hoe meer privacy je verliest (herkend worden op het vliegveld in het buitenland terwijl je staat te kibbelen met je man, bijvoorbeeld). Plus hoe meer nare zeik je over je heen krijgt.

Zo onbegrepen…

Mensen die me niet goed kennen, denken soms dat ik mega zelfverzekerd ben. But nope haha, I’m not. Misschien komt het doordat ik vroeger jarenlang enorm veel gepest ben, maar negatieve reacties en harde woorden doen me dus echt heel veel.

Ik voel me dan weer dat kleine meisje dat écht niet snapte wat ze verkeerd had gedaan. Zo onbegrepen en zo eenzaam, alleen en verdrietig. Zo kwetsbaar. Ik doe toch zó mijn best!? Ik wilde toch zo graag vrienden zijn? Zien ze dat dan echt niet?

This is me!

En toch… ga ik me er niet langer door tegen laten houden. Ik ben dat kleine meisje niet meer.

Fuck de angst. Fuck de stress.

Ik ben 33 jaar, het wordt tijd om volwassen te worden. 2019 is het jaar waarin ik niet meer bang ga zijn om mezelf te laten zien. Wat dat inhoudt? Hier op Writeaholic ga ik om te beginnen weer dit soort persoonlijke verhalen delen. Vroeger deed ik dit juist heel vaak! Ik schreef columns, deelde mijn zielenroerselen.

Ik vond het leuk! En ik kreeg er ook superleuke reacties op. Waarom ben ik daar toch ooit mee opgehouden? Waarschijnlijk omdat het eng en onveilig was. En omdat ik bang was dat het niet ‘zakelijk’ genoeg was. Daarnaast gaat dit jaar mijn bedrijf ook veranderen. Ik weet nog niet zo goed hoe, maar mijn huidige dienstenpakket past gewoon niet meer bij wie ik ben en wil zijn.

Een persoonlijke blog

Verder wil ik het design van Christmaholic helemaal gaan veranderen dit jaar. Geen magazine-style meer, maar een persoonlijke blog. Waarbij het nieuwste artikel bovenaan staat. Waar ik nóg persoonlijker word in de manier waarop ik schrijf, meer ga delen. Ik wil ook de samenwerking met gastbloggers anders aanpakken. En zelfs de samenwerking met bedrijven – mijn inkomstenbron – wil ik nóg persoonlijker maken, al weet ik nog niet zo goed hoe ik dat ga doen.

Hoe dan ook, I will keep you posted! Als je erin geïnteresseerd bent, tenminste ;-).

Pin It