Personal branding: wat als je helemaal geen merk wil zijn?

Ik ben all for personal branding. Echt! Onlangs redigeerde ik voor Frankwatching dit artikel van Rob le Pair, over hoe belangrijk bloggen is voor personal branding, in dit geval voor studenten. En ja, dat is het. Het voorbeeld dat Rob noemt, dat is zo’n beetje mijn verhaal. En wellicht ook het jouwe. Je zelf aan een baan bloggen of aan een nieuwe opdracht tweeten. Jezelf neerzetten als merk. Uniek, tussen al die anderen. Opvallend, met je kop boven het maaiveld. En status krijgen, voor dat wat je zegt, weet en deelt.

Het zal een enkeling zijn opgevallen dat het de laatste maanden wat stiller is rond mijn online persoon. Ik blog nauwelijks. Ik tweet veel minder. Ik plus sporadisch. LinkedIn laat ik al helemaal links liggen. Het lijkt een beetje op die aloude interne twist; elke blogger heeft wel eens een tijd niet geblogd. Writer’s block, andere prioriteiten. Je kent het wel.

Succes = bekendheid

Maar er is nog een reden. Ik heb me gerealiseerd dat met (bescheiden) succes, ook meer bekendheid komt. Ik heb me gerealiseerd dat publiciteit me eigenlijk helemaal niet trekt. Dat merkte ik onder andere afgelopen winter met Christmaholic, mijn blog over kerst, waar steeds meer mensen voor schrijven en steeds meer bezoekers op afkomen. De site vind ik geweldig. Meer lezers ook! Online de publiciteit op zoeken voor de site, doe ik graag. Maar toen de radiozenders en kranten mij persoonlijk benaderden voor interviews, haakte ik af. Ik op de radio? Ik met mijn kop in de krant? Neen, dank u.

Als dat wat je deelt aankomt, dat wat je schrijft inspireert, als je initiatieven aanspreken, als de evenementenorganisatoren en de ‘traditionele media’ je zelfs vinden, dan heb je toch het ultieme doel van (personal) branding bereikt? Daar doen we het toch allemaal voor? Maar wat als je stiekem helemaal niet bekend wil zijn? Geen merk wil zijn? Of gewoon even helemaal geen zin hebt in (virtuele) aandacht? Geven, noch nemen. Kun je dan gewoon stoppen met personal branden?

Wat is het doel van personal branding?

Ik ben onder de indruk van mensen die dag in dag uit, jaar in jaar uit hun visie en kennis blijven verspreiden. Dagelijks lezen, bloggen en tweeten, voortdurend op zoek zijn naar nieuws en nieuwe invalshoeken. Altijd geïnspireerd lijken te zijn en die inspiratie delen. Mensen die onvermoeibaar content blijven creëren én cureren. Hoe houden ze het vol? Naast hun werk, gezin en sociale leven. Ze krijgen status, worden gezien als experts. Ze schrijven whitepapers en boeken, spreken op evenementen, komen op tv en doen radio-interviews. Want dat is wat er volgt. Als je het goed doet. Toch? Waar doe je het anders voor?

Als je als bedrijf stopt met branding en promotie, heb je grote kans dat je inkomsten teruglopen. Dat je naamsbekendheid afneemt. Maar als mens? Kun je een half jaartje met personal branding sabattical? Of is het een kwestie van bezint eer ge begint? Als je niet met regelmaat blogt, tweet, plust en de nodige whitepapers, ebooks of échte boeken de wereld in slingert, ben je dan überhaupt nog wel iemand? Is er ook een gulden middenweg? Tot hier en niet verder?

Pin It