Aan de overkant van de straat ligt een eetcafeetje. Op het krijtbord voor de deur staat zoals gewoonlijk de specialiteit van de dag; tagliatelle in zalm-roomsaus. Heerlijk. Als een ware Pavlovreactie druipt het water in mijn mond. Puur zintuiglijk genot door niets dan een paar witte letters op een zwart bord. Dankzij speciale lenzen kan ik sinds drie dagen weer scherp zien. Na maanden van troebel en vaag zicht kijk ik met hernieuwde kritische blik de wereld in. En ik was vergeten hoe heerlijk dat is..
Ik wist niet meer hoe mooi het uitzicht is als je vanuit een rijdende trein naar buiten kijkt. Ik was vergeten hoe mooi de scherpe contrasten in het landschap zijn en hoe fijn het is om de zon over het water te zien schitteren. Ik besef weer wat een geluk het is om te kunnen verdrinken in de diepten van zijn dromerige blik.
En ik weet natuurlijk weer hoe heerlijk het is om van een afstandje tv te kunnen kijken en toch de vertaling van ingewikkelde termen te kunnen lezen. Van dat laatste ga ik vanavond meteen weer genieten. Een pot thee, een warm fleece deken, een doos tissues op tafel en de afstandsbediening in mijn hand. Grey’s Anatomy, Net5, 22:15 uur stipt, de laatste aflevering van vorig seizoen. Dat wordt zichtbaar genieten…
