Je adem stokt in je keel, het voelt alsof je gaat stikken, een zware last drukt op je borst, je raakt in paniek, je wordt boos en kwaad, je wil schelden schoppen en slaan, maar je weet dat het geen zin heeft. Je wil wat zij heeft. Je wil krijgen wat zij krijgt.

Ooit kreeg je dat, elke dag opnieuw. Je vindt het niet eerlijk en je voelt de tranen opwellen. Je weet niet wat je moet doen of zeggen. Je kan niks doen of zeggen, je mag niks doen of zeggen. Je hebt geen recht van spreken, maar je doet het toch. Ookal word je misschien begrepen, er zal niks veranderen. Jij blijft waar jij bent. Alleen met je tranen. En zij, zij is vast de gelukkigste vrouw op aarde.. Vanavond dan.