Ik vind kinderen best leuk. Als ze niet janken of jengelen, schreeuwen of gillen. Als ze niet krijsen omdat ze in hun twee minuten geleden verschoonde luier gepoept hebben. Als ze niet honderd keer met hun tennisbal tegen je ramen aan slaan. Als ze niet voor de zoveelste keer slaande ruzie hebben met hun broertje of vechten met de overbuurjongen.

Als ze niet je mooiste jurk verpesten met je beste lippenstift, 50 euro jatten uit je portemonnee, veel te veel alcohol drinken en door de heren plisie thuisgebracht worden of nog erger.. op hun 14e zwanger worden van hun eerste vriendje. Heus. Als ze dat allemaal niet doen, vind ik ze best tof…

Gisteren was het internationale vrouwendag. En heren, voor u begint te steigeren en vraagt wanneer het dan internationale mannendag is, deze dag is in het leven geroepen om de eerste vrouwenstaking te herdenken. Het begin van gelijke rechten, de vrouwenemancipatie.

Het is dus niet zo’n dag waarop alle vrouwen in het zonnetje gezet moeten worden (want dat is in feite elke dag het geval). Maar het mag natuurlijk wel. Dus toen ik gisteren van een vriend een flesje wijn kreeg, was mijn (vrouwen)dag meteen helemaal goed!

We kennen allemaal wel iemand die we bewonderen. Om haar geweldige relatie, zijn kennis of gewoon omdat ze in een super mooie auto rijdt (al vragen we ons tegelijkertijd af hoe ze die bolide in godsnaam kan betalen…). En eigenlijk, als we eerlijk zijn, blijft het niet bij bewondering. Het is niet dat we het de ander niet gunnen, integendeel. Maar als we heel, heel, heel eerlijk zijn, zouden we zelf ook graag zo slank, lang, groot geschapen, slim of goed bedeeld zijn.

En dat is helemaal niet erg, zulke jaloezie. Het is zelfs goed voor je! Gezonde jaloezie dus, die stoelt op wat men in de psychologie ’sociale vergelijking theorie’ noemt: we vergelijken onszelf voortdurend met anderen. Waarom? Omdat we er ambitieuzer en beter van worden!

“Zeg Sassie, jouw blog is echt al weken dood.” Het schaamrood staat tot op mijn haargrens. Menigeen heeft me de laatste weken al aangesproken. Menig vaste bezoeker heeft me waarschijnlijk inmiddels verlaten. En dat is niets anders dan mijn eigen stomme schuld.

De laatste twee maanden was mijn leven even te turbulent om te bloggen. Vandaar de onaangekondigde radiostilte. Maar zoals de nieuwe lay en de titel van deze blogpost al doen vermoeden: I’m back..!

Zoals dat inmiddels gebruikelijk is in weblogland, sluit ook ik 2009 af met een jaaroverzicht. Wat heb ik in 2009 allemaal meegemaakt dat het vermelden op mijn blog waard is? Ik weet het, ik ben een dagje of twee te laat, maar hey, ik had het gewoon te druk met feesten! Een beter excuus is er niet. Benieuwd? Lees mijn jaaroverzicht 2009!

Witte daken, witte bomen, witte velden, witte straten. Er is natuurlijk niets mooier, romantischer en perfecter dan een witte Kerst. Maar al die sneeuw zorgt ook voor een hoop ellende. Glijers op straat, verkeersongelukken, treinen die niet rijden en ga zo nog maar even door. De hamvraag van vandaag: Are you dreaming of a white christmas?

Nederlanders hebben tegenwoordig geen hobby’s meer. Geen interesses, geen passies, geen talenten. We hebben geen kwaliteiten meer, geen competenties of specialiteiten.
Neen.
Niks van dat alles.
Het enige wat wij Hollanders tegenwoordig nog hebben, is een ‘ding’. Of, als we geluk hebben, meerdere ‘dingen’. Zet een willekeurig tv-programma op (bijvoorbeeld So you think you can dance), en de ‘dingen’ worden je om je oren geslingerd.“Ja weet je, dansen / schrijven / zingen / bloggen / koken / fiereljeppen-met-een-banaan-tussen-mijn-billen is gewoon echt mijn ding”. Of wat dacht je van de gouwe ouwe ‘doe je …

Het valt me op. Als ik blog over dagelijkse, oppervlakkige onzinnigheden (een gejatte fiets, een internet-date, een boulevard-roddel), dan stromen de reacties binnen. Maar als ik een goed stukje schrijf met inhoud, over filosofie, over levensvisie of state of mind, met een duidelijke ‘moraal van het verhaal’, dan blijft het opvallend stil.
De stukjes die ik persoonlijk goed vind, blijven vaak ongelezen. En hoewel ik blog om mijn visie op de wereld en spreekwoordelijke ei kwijt te kunnen, doe ik het ook voor de reacties.
Voor de feedback. Voor de bevestiging. Voor de …