Ik geloof niet in vrienden blijven met je ex. Wel in vrienden worden. Als je lief & leed gedeeld hebt, is er zeker een basis voor vriendschap. Maar dat gaat niet van vandaag op morgen. En ook niet zonder slag of stoot. Je zult het eerst moeten verwerken. Er zal eerst een periode van afstand, lichamelijk en geestelijk, aan vooraf moeten gaan. En waar ik de afgelopen weken ben achtergekomen, is dat zoiets verschrikkelijk moeilijk is als je met je ex in dezelfde vriendengroep zit…

Ruim 3,5 jaar geleden was ik het single zijn beu en opende ik een Relatieplanet account. Voor belachelijk veel geld kreeg ik toegang tot een schatkist vol knappe vrijgezelle mannen (en mannen die deden alsof). Menig vriend en vriendin lachte me uit of wees me terecht. Want als je je geluk online moet beproeven, dan ben je toch wel heel zielig. Net iets zieliger dan wanneer je overduidelijk op stap gaat om te scoren, overigens….

..van een jaar of 10? Tenminste, dat schat ik. Zeker weten doe ik het niet meer. De foto hiernaast is gemaakt ergens in Brabant, toen ik op ‘vakantie’ ging bij mijn jeugdvriendinnetje Andrea. Ik woonde inmiddels in Sittard en zij nog in ons durpke Goirle. Ik vond deze foto vorige week, toen ik mijn kast aan het uitmesten was, op zoek naar mijn verdwenen ID-kaart. Al zoekende stuitte ik op nog een hele hoop ander leuk beeldmateriaal. Stiekem heb ik in de loop van de jaren in verschillende enveloppes honderden foto’s verzameld. Niet ingeplakt, maar wel bewaard. En omdat het altijd leuk is om te lachen om andermans schattige jeugdfoto’s, hierbij een kleine selectie…

Een relatie beëindigen is niet zomaar iets. Zeker niet als je elkaar nog steeds fantastisch, leuk, lief en sexy vindt. Je verwijdert stukje bij beetje de man, waar je jaren lief & leef mee deelde, uit je lijf, je hoofd, je hart, je huis en je leven. Ik vind het vreselijk moeilijk. Ik huil bij elke verdwaalde schone mannensok, die ik netjes opvouw en in een plastic zak diep weg in mijn kast stop.

Ik snotter als ik de eerste foto van ons samen voorzichtig van de muur haal of als ik het beddengoed (waar zijn geur nog inhangt) in de wasmachine stop, omdat het nu toch echt begint te stinken…

“Het komt wel goed.” “Tijd heelt alle wonden.” “Het is beter zo.” Zodra de breuk definitief is, slingert iedereen zulke adviezen om je oren. Goedbedoeld natuurlijk. Helemaal waar ook. Maar eigenlijk helpt het niets. Want dat het op den duur beter wordt, weet je zelf ook. De vraag is hoe je het leven tot die tijd moet doorkomen…

Goedbedoelde steuntjes in de rug werken dus vaak op je zenuwen. Ze vergroten je frustratie en geven je een onbegrepen gevoel. Ook ik maak me schuldig aan het kalmeren van een verdrietig persoon met logische argumenten. “Kop op, meid. Je bent nog jong! Er zwemmen zoveel vissen in de zee.” Waarom doen we dat eigenlijk?

Ik vind kinderen best leuk. Als ze niet janken of jengelen, schreeuwen of gillen. Als ze niet krijsen omdat ze in hun twee minuten geleden verschoonde luier gepoept hebben. Als ze niet honderd keer met hun tennisbal tegen je ramen aan slaan. Als ze niet voor de zoveelste keer slaande ruzie hebben met hun broertje of vechten met de overbuurjongen.

Als ze niet je mooiste jurk verpesten met je beste lippenstift, 50 euro jatten uit je portemonnee, veel te veel alcohol drinken en door de heren plisie thuisgebracht worden of nog erger.. op hun 14e zwanger worden van hun eerste vriendje. Heus. Als ze dat allemaal niet doen, vind ik ze best tof…

We kennen allemaal wel iemand die we bewonderen. Om haar geweldige relatie, zijn kennis of gewoon omdat ze in een super mooie auto rijdt (al vragen we ons tegelijkertijd af hoe ze die bolide in godsnaam kan betalen…). En eigenlijk, als we eerlijk zijn, blijft het niet bij bewondering. Het is niet dat we het de ander niet gunnen, integendeel. Maar als we heel, heel, heel eerlijk zijn, zouden we zelf ook graag zo slank, lang, groot geschapen, slim of goed bedeeld zijn.

En dat is helemaal niet erg, zulke jaloezie. Het is zelfs goed voor je! Gezonde jaloezie dus, die stoelt op wat men in de psychologie ’sociale vergelijking theorie’ noemt: we vergelijken onszelf voortdurend met anderen. Waarom? Omdat we er ambitieuzer en beter van worden!

Dat onze Sven een cruciale fout maakte tijdens de 10 kilometer, zal je vast niet ontgaan zijn. Dankzij een communicatiefout tussen Sven en zijn coach wisselde hij plots van baan en eindigde zijn gouden rit en een dramatische deceptie. Toch heeft onze Friese schaatskoning ook iets heel bijzonders bereikt. Als (misschien wel eerste) Nederlander schopte hij het tot Trending Topic op Twitter. Het anders zo succesvolle duo maakt trouwens niet alleen Twitter onveilig. Via diverse websites en social media werden gisterenavond al spottende grapjes de wereld in geholpen. Mopjes als: “Moet Kemkers nu ook van baan wisselen?” en “Misschien kunnen ze hem bij de NS nog wel gebruiken!” passeerden de revue…

“Zeg Sassie, jouw blog is echt al weken dood.” Het schaamrood staat tot op mijn haargrens. Menigeen heeft me de laatste weken al aangesproken. Menig vaste bezoeker heeft me waarschijnlijk inmiddels verlaten. En dat is niets anders dan mijn eigen stomme schuld.

De laatste twee maanden was mijn leven even te turbulent om te bloggen. Vandaar de onaangekondigde radiostilte. Maar zoals de nieuwe lay en de titel van deze blogpost al doen vermoeden: I’m back..!

Zoals dat inmiddels gebruikelijk is in weblogland, sluit ook ik 2009 af met een jaaroverzicht. Wat heb ik in 2009 allemaal meegemaakt dat het vermelden op mijn blog waard is? Ik weet het, ik ben een dagje of twee te laat, maar hey, ik had het gewoon te druk met feesten! Een beter excuus is er niet. Benieuwd? Lees mijn jaaroverzicht 2009!