Bijna een half jaar geleden verbraken mijn ex en ik onze relatie. Inmiddels heb ik een nieuwe vriend en ook hij heeft een nieuwe relatie. We both went on with our lives. Ik ben nog bevriend met al mijn ex-vriendjes. Sommigen zijn zelfs hele goede vrienden geworden, andere spreek ik nog zo nu en dan in de kroeg of  via msn. Bevriend zijn met je ex is leuk. Maar het is toch iets heel anders als je geen keus hebt. Als je verplicht wordt om je ex (met zijn nieuwe liefde) te moeten zien en er bovendien gezellig mee om moet gaan, omdat je ‘toevallig’ in dezelfde vriendengroep zit.

Natuurlijk ben ik blij voor mijn ex. Natuurlijk hoop ik dat hij en zij gelukkig worden. Het is vast een leuke meid (dat moet ook wel, want hij heeft obviously een keigoede smaak…). Of je het accepteert of er tegen kan, heeft er ook niets mee te maken. Om de woorden van zijn nieuwe liefde te lenen; een ex is toch iemand die ooit bij jou gehoord heeft. En daarom is het des te moeilijk om voortdurend herinnerd te worden aan het feit dat je ooit zoveel liefde deelde, dat jij ooit degene was waar hij voor leefde en andersom, dat het niet werkte -ook al wilde je het zo graag- en dat hij met een ander wel gelukkig is. Ook al ben je zelf nu ook gelukkig met een ander. Het is zoals Pattycular oit in een reactie op mijn blog zei: “Ik WIL helemaal niet geconfronteerd worden met foto’s, herinneringen, plaatsen, voorwerpen of ALLES wat met hem te maken heeft!” En dat lukt, als jouw vrienden de zijne zijn en andersom, waarschijnlijk nooit.

Nu, exact vijf jaar later, blijkt het tegendeel. In de Holloway-affaire kreeg meneer alle hulp van zijn vader en van een gepensioneerde politiecommissaris (die bevriend was met z’n pa). En de vandaag verschenen videobeelden uit het hotel in Peru waar Stephany Flores op 30 mei 2010 vermoord werd, bewijzen eens te meer dat meneer van der Sloot misschien iets vaker naar CSI had moeten kijken.

Joran, come on, wat dacht je nou? Ik ben in Peru, ik ben in Zuid-Amerika. Daar zijn casino’s en hotels niet beveiligd met videocamera’s..? Als ervaringsdeskundige op het gebied van moord en alibi, kon je werkelijk niets beters verzinnen dan ‘ik was mijn sleutels kwijt, dus ik kon ‘t niet gedaan hebben’? Seriously?

Als ie wat vaker naar CSI had gekeken, was hij misschien nog op dit idee gekomen…

Toen ik haar naar de betekenis van de afkorting vroeg, begon mijn zusje te lachen. “Nog Wat Te Vertellen” typte ze, “Duh!” (en ja die kende ik dan weer wel). Ik moest even slikken. Was het verval dan werkelijk begonnen? Zou ik me vanaf nu gaan afvragen waar ‘de jeugd’ zich in godsnaam mee bezig hield? Dat liet ik toch niet gebeuren? Ik ben 24, jong hip en happening. Ik hoef nog niet met de tijd mee te gaan, want ik ben jong genoeg om de tijd vooruit te zijn. En het feit dat je een enkele afkorting niet kent, betekent nog niet dat je je eens goed achter je natte oren moet krabben en je af moet vragen of je oud wordt. Vond ik.

Tot vandaag. In de MSN-naam van mijn zusje stond namelijk weer een andere afkorting: “Nieuwe pff r&r” gevolgd door een blozende smiley. Nu sloeg de paniek toch echt toe. Weer een afkorting die ik niet wist. WTF betekent “Nieuwe pff r&r” in hemelsnaam? Met het schaamrood op mijn kaken (zo moet mijn moeder zich 10 jaar geleden gevoeld hebben toen ze vroeg hoe je een wordbestand moet opslaan) vroeg ik haar wat haar MSN-naam betekende.

Zij: “Dat ik een nieuwe profielfoto heb op Hyves. En R&R betekent Reactie & Respect, wat je op zo’n foto kunt geven.”
Ik: “Oh. En iedereen weet wat dat betekent?”
Zij: “Jahoor.”
Ik: “Zucht. Ik word oud.”
Zij: “Nee hoor, mama wordt oud. Jij nog niet!”

Poe hey. Dat scheelt.

Als ze niet je mooiste jurk verpesten met je beste lippenstift, 50 euro jatten uit je portemonnee, veel te veel alcohol drinken en door de heren plisie thuisgebracht worden of nog erger.. op hun 14e zwanger worden van hun eerste vriendje. Heus. Als ze dat allemaal niet doen, vind ik ze best tof.

Bij anderen. Want als ik heel eerlijk ben, moet ik er niet aan denken om mijn vrijheid en onafhankelijkheid op te geven. Om verantwoordelijk te zijn voor een ander leven. Planten gaan altijd dood in mijn buurt. Aan dieren heb ik me nog maar niet gewaagd. En baby’s, come on, wat is daar nu leuk aan? Oké, ze lachen vreselijk lief, maken van die überschattige geluidjes en ruiken naar, ja, naar pasgewassen baby. Oh en je kunt heerlijk met ze spelen, wandelen, knuffelen, ongegeneerd naar de Teletubbies kijken en en en…. Maar other than that heb je er toch helemaal niets aan?

Toen ik twaalf was en in de brugklas zat kreeg ik een zusje. (Ja, dat is heel anders dan je eigen kind, maar het komt toch wel het dichtst in de buurt.) En hoewel ik idoláát van haar ben en gruwelijk veel van haar houd, heb ik geen moment gedacht: “goh, dat wil ik nou ook later, zo’n baby.” Ze zeggen dat je rond je dertigste opeens vreselijk naar een baby gaat snakken. Dat je van de ene op de andere dag ineens  smacht naar een mini-versie van jezelf, waar je al je kennis en levenservaring op los kan laten (veelal zonder zichtbaar resultaat).

Maar als ik eerlijk ben, denk ik niet dat dat gaat gebeuren. En dat kan natuurlijk niet. Emancipatie of niet, een vrouw zonder kinderwens is nog altijd een taboe. Alsof wij onwillenden tegen de wil van de natuur ingaan en, niet te vergeten, geen respect hebben voor al die vrouwen die geen kinderen kúnnen krijgen. Ik ben dan ook jaloers op vrouwen die zeker weten dat ze kinderen willen. Die glunderen als ze zeggen: “Nu nog niet hoor, maar later zeker. Minstens 2!” Want eigenlijk wil ik niets liever dan kinderen willen.

Maar het is niet zo. Nu word ik vast overladen met reacties als ‘Je weet echt niet wat je mist!’ en ‘Je denkt alleen aan de negatieve kanten van het moederschap!’ of wat dacht je van ‘Er is niets mooier dan (de geboorte van) je eigen kind.’ En ja, dat zal zeker zo zijn. Maar ik blijf bij mijn standpunt. En je moet wel van hele goede huize komen wil je mij van mijn standpunt brengen. Ik wil echt zekerste weten helemaal never nooit enige kinderen.

Denk ik.

De stukjes die ik persoonlijk goed vind, blijven vaak ongelezen. En hoewel ik blog om mijn visie op de wereld en spreekwoordelijke ei kwijt te kunnen, doe ik het ook voor de reacties.

Voor de feedback. Voor de bevestiging. Voor de veren in mijn achterste. Voor de kritische vragen. Nu blijkt dat wat ik kwijt wil wezenlijk verschilt van dat wat jullie willen lezen, vraag ik me steeds vaker af of ik wel door moet gaan met bloggen. Misschien moet ik het gewoon bij een persoonlijk filosofisch dagboek houden. Misschien moet ik alleen nog maar over het groene gras van de buren en de lange wachtrij bij de Mediamarkt Servicebalie bloggen. Of misschien schrijf ik gewoon niet aansprekend genoeg…

To blog or not to blog.

Drie (lange, zware) weken geleden werd mijn fiets gejoept. Voor de Appie Heijn, op klaarlichte dag, nota bene. Na weken praktisch opgesloten te hebben gezeten in mijn appartementje (hopend dat er ineens een fiets voor mijn deur zou staan), heb ik vandaag  toch maar (met dank aan mijn ouders) een brand new ride gekocht.

Foto: Fijne Nieuwe Fiets

En ja, lach me maar uit, stiekem ben ik best wel een beetje fier op mijn fiets. Behalve dat ie natuurlijk ontzettend hip is (oranje met wit en tekst enzo), ben ik hypergelukkig dat ik mijn mobiliteit weer terug heb.

Nou hoef ik me niet meer vreselijk druk te maken als ik op zondagochtend op het station sta en er achter kom dat er gewoon geen bussen(!!) naar de meubelboulevard rijden op (koop)zondag. Ik hoef geen kwartier meer te lopen naar de supermarkt -en een kwartier terug met superzware tassen-, geen tien minuten naar de dichtsbijzijnde bushalte te slenteren, en -niet te vergeten- ik kan gewoon weer op stap in het weekend!

Sassie blij !

Erg
Om je vervolgens, na eerst enorm geschrokken te zijn van de rekening (die valt toch altijd hoger uit dan je gedacht had) en je boodschappen netjes over twee ongeveer even zware plastic AH-tassen te hebben verdeeld, tevree over je keuze en je al verheugend op de rest van de avond naar buiten te lopen, te beseffen dat de plek waar je uit automatisme naar terugliep er heel heel heel erg leeg uitziet… (wat een tangconstructie dit, overigens)

Weg. Fiets.
Fuck! Fuckerdefuckerdefuck!

Erger
Omdat je (uiteraard!) je telefoon ook thuis hebt laten liggen, loop je met de moed in je schoenen terug de supermarkt in om de vrouw achter de servicebalie te vragen of je even mag bellen. “Eh, waarom?”  Nou, omdat je fiets zojuist gejat is en je zo stom bent geweest je telefoon thuis in de lader te laten liggen. Met de supermarkttelefoon in je hand kom je er echter al gauw achter dat je helemaal geen telefoonnummers uit je hoofd kent. Behalve dan dat van je ouders, maar die zijn (wederom, uiteraard!) niet thuis.

Ergst
In een moment van snuggerheid vraag je of er ‘toevallig’ videobeelden zijn gemaakt van de fietsenstalling. Nou, die zijn er. Na even zoeken zie je het lijf van een of andere grijpgrage junk (want zijn kop stond er natuurlijk net niet op) weglopen met je fiets. Terwijl er allemaal mensen kijken. Maar niemand ziet het. Niemand zegt iets. En weg is je fiets!

Ietsje minder erg
Gelukkig is er dan nog de dagmanager die aanbiedt om je even naar huis te brengen in haar gare witte Panda. Zij verdient een medaille. Minstens!

Wist je trouwens dat het bij wet verboden is om je eigen (gestolen) fiets terug te kopen van de dief? Belachelijk!

De trein dendert alsmaar voort. Het leven kent geen pauzes. Je voelt een drukkende behoefte aan een tussenstop, aan rust, maar die lijkt onvindbaar. Je wordt zo overmand door emoties en frustraties dat je de grip op jezelf dreigt kwijt te raken. En het frustrerende is dat hoe harder je probeert je frustratie onder ogen te zien en de waarheid recht in de ogen te kijken, des te harder de klap aankomt. De één vlucht in oppervlakkigheid, nachtelijke uitspattingen en seks. De ander vlucht in hard werken, deadlines en prestatiedruk. Weer een ander ontsnapt aan de werkelijkheid door drank of drugs. Maar ik, ik vlucht in zelfmedelijden.

En het wordt hoog tijd dat ik daar eens mee ophoud.

Het toilet zou 10cm naar achteren worden geplaatst, zodat ook niet-liliputters er rustig hun behoefte op kunnen doen. Vandaag zou de keuken worden geplaatst. Vandaag zou het gebroken glas binnen worden vervangen. En vandaag zou mijn radiator (die nu op een blokje hout rust) in de beugels gehangen worden. Maar vooralsnog lijkt het erop dat alleen dat laatste zoals gepland gaat lukken.

De wet van Murphy heeft me eindelijk(?) weten te vinden. De keuken bleek niet de kleur te hebben die ik in gedachten had. In plaats van het roomwit dat ik had uitgezocht, heb ik rozewit gekregen. En uiteraard is dat mijn fout, en niet die van de woningbouwvereniging. Bovendien zijn de bovenkastjes te hoog, er zit een gasbuis in de weg. Op dit moment zijn twee loodgieters hard aan het discussieren over of en hoe die buis verplaatst kan worden. En ohja, alsof dat nog niet genoeg is, diezelfde gasbuis loopt ook gedeeltelijk door de muur. Dus de keukenkastjes ophangen wordt ook nog een ingewikkeld (en gevaarlijk) klusje.

Dan het toilet. Dat kan misschien 2 cm naar achteren, maar niet meer. En zeker niet de beloofde 10 cm. Waardoor ik dus nogsteeds met mijn knietjes in de nek moet poepen ehh toiletteren. En de glasman, die had niet het juiste glas bij zich. Dus daar zit ik dan. Met mn rode muur die vreselijk vloekt bij het jasmijnroze van mijn kastdeurtjes. En met een wild golvende gasbuis over mijn muur. En met een toilet waar ik niet op kan zitten.

*Think happy thoughts, think happy thoughts, think positive..*

Talent, waaraan ik een grandioos gebrek heb. Geen inspiratie, geen droombeeld. Mijn nieuwe casa is een halfleeg wit schildersdoek en ik weet mijn god niet of ik nou abstract wil schilderen of impressionistisch. Laat staan welke kleuren ik wil gebruiken. Ik weet heel goed wat ik niet wil, maar wat ik wel wil is zo vaag als wat. Al mijn creativiteit ten spijt, een huis inrichten is totaal niet aan mij besteed. Plaatjes kijken, tijdschriften doorbladeren, woonboulevards bezoeken. Been there, done that. Maar eerlijkgezegd kom ik geen steek verder.

Die inrichting begint me een punthoofd te bezorgen. Want aan het ‘leuke’ deel (de kussentjes, fotolijstjes, potten, planten en tierelantijnen) ben ik nog lang niet toe. Eerst moet ik aan de gordijnen, de salontafel, het tvmeubel, het vloerkleed. En kleur bekennen. Waar doe je dat? Een beetje kleur in de gordijnen geeft het geheel al snel wat cachet, maar raak ik daar niet veel te snel op uitgekeken? En kan ik dan nog wel ‘met de seizoenen mee’? Want o wee als je niet met de seizoenen mee gaat. Dan heb je bij voorbaat al geen stijl. Zucht. Nog even en ik ben zelf rijp voor een inrichting.