Ik geloof niet in vrienden blijven met je ex. Wel in vrienden worden. Als je lief & leed gedeeld hebt, is er zeker een basis voor vriendschap. Maar dat gaat niet van vandaag op morgen. En ook niet zonder slag of stoot. Je zult het eerst moeten verwerken. Er zal eerst een periode van afstand, lichamelijk en geestelijk, aan vooraf moeten gaan. En waar ik de afgelopen weken ben achtergekomen, is dat zoiets verschrikkelijk moeilijk is als je met je ex in dezelfde vriendengroep zit…

Tot een week geleden dacht ik dat Joran van der Sloot een van de slimste criminelen ter wereld was. Hoewel alles erop wees dat hij Natalee Holloway vermoord had (en hij dit zelfs meerdere malen op TV bekende), liep Neerlands bekendste crimineel nog altijd op vrije voeten.

Nu, exact vijf jaar later, blijkt het tegendeel. In de Holloway-affaire kreeg meneer alle hulp van zijn vader en van een gepensioneerde politiecommissaris (die bevriend was met z’n pa). En de vandaag verschenen videobeelden uit het hotel in Peru waar Stephany Flores op 30 mei 2010 vermoord werd, bewijzen eens te meer dat meneer van der Sloot misschien iets vaker naar CSI had moeten kijken…

Op mijn twaalfde zat ik al dagelijks urenlang op internet. Ik chatte op de TMF Chat, verklaarde mijn eerste vriendje de liefde via ICQ en gebruik al sinds jaar en dag MSN. Vanaf mijn veertiende liep ik rond met een telefoon. Een heuse Swing, waar maar liefst twintig berichtjes in opgeslagen konden worden. Ik ben opgegroeid met sms’jes, chatten en surfen. Ik wacht niet op de trein, ik w8 ff. Ik Twitter, Hyve, Facebook en LinkedIn. Ik ben verdorie een kind van de internetgeneratie! Dus toen mijn 12-jarige zusje laatst de letters NWTV met drie grote vraagtekens erachter typte, schrok ik behoorlijk.. Want wat de -piep- betekent NWTV?

Ik vind kinderen best leuk. Als ze niet janken of jengelen, schreeuwen of gillen. Als ze niet krijsen omdat ze in hun twee minuten geleden verschoonde luier gepoept hebben. Als ze niet honderd keer met hun tennisbal tegen je ramen aan slaan. Als ze niet voor de zoveelste keer slaande ruzie hebben met hun broertje of vechten met de overbuurjongen.

Als ze niet je mooiste jurk verpesten met je beste lippenstift, 50 euro jatten uit je portemonnee, veel te veel alcohol drinken en door de heren plisie thuisgebracht worden of nog erger.. op hun 14e zwanger worden van hun eerste vriendje. Heus. Als ze dat allemaal niet doen, vind ik ze best tof…

Het valt me op. Als ik blog over dagelijkse, oppervlakkige onzinnigheden (een gejatte fiets, een internet-date, een boulevard-roddel), dan stromen de reacties binnen. Maar als ik een goed stukje schrijf met inhoud, over filosofie, over levensvisie of state of mind, met een duidelijke ‘moraal van het verhaal’, dan blijft het opvallend stil.
De stukjes die ik persoonlijk goed vind, blijven vaak ongelezen. En hoewel ik blog om mijn visie op de wereld en spreekwoordelijke ei kwijt te kunnen, doe ik het ook voor de reacties.
Voor de feedback. Voor de bevestiging. Voor de …

Fietsie foetsie, alles Foetsie! En helaas, dat los je niet op met een of ander online telefoonboek…

Drie (lange, zware) weken geleden werd mijn fiets gejoept. Voor de Appie Heijn, op klaarlichte dag, nota bene. Na weken praktisch opgesloten te hebben gezeten in mijn appartementje (hopend dat er ineens een fiets voor mijn deur zou staan), heb ik vandaag toch maar (met dank aan mijn ouders) een brand new ride gekocht…

Je kent het wel. Je haast je om 6 uur op zaterdagmiddag (nadat je de hele dag hebt liggen kateren dankzij een veel te gezellige vrijdagavond) naar de Appie Heijn om nog even boodschappen te doen voor je diner die avond. Omdat je nog niet precies weet wat je wil gaan maken, dwarrel je van de groenten, via het vlees, langs het zuivelschap terug naar de groenten…
Erg
Om je vervolgens, na eerst enorm geschrokken te zijn van de rekening (die valt toch altijd hoger uit dan je gedacht had) en je …

Als je gezondheid het voor de duizendste keer laat afweten. Als je 10 uur per dag slaapt en nog steeds moe bent. Als je werk niet je ambitie is, als je geld op is, als je niet weet wat je wel wil, en ook niet wat je niet wil. Als je hoofd vol ideeën zit die stuk voor stuk niet levensvatbaar lijken. Als je huisje zo goed als af is en je maar niet tot rust komt om er echt van te kunnen genieten. En al helemaal als dat allemaal …

Kom maar op met die dwangbuis. Ik denk echt dat ik gek word. Vandaag zouden al mijn klusproblemen worden opgelost. Maar niets blijkt minder waar..
Het toilet zou 10cm naar achteren worden geplaatst, zodat ook niet-liliputters er rustig hun behoefte op kunnen doen. Vandaag zou de keuken worden geplaatst. Vandaag zou het gebroken glas binnen worden vervangen. En vandaag zou mijn radiator (die nu op een blokje hout rust) in de beugels gehangen worden. Maar vooralsnog lijkt het erop dat alleen dat laatste zoals gepland gaat lukken.
De wet van Murphy heeft …

Oh wat ben ik jaloers op vrouwen (en mannen) die een kale ruimte in hun hoofd al om kunnen toveren tot prachtige woonkamer/slaapkamer/keuken. Van die ‘Hier een zandbehangetje, een rood gordijntje, een langpolig tapijtje in taupekleur, daar een vaasje met kale takken, twee wittefotolijsten en een paar nonchalant gestapelde kussentjes’ types. Van die stijlvolle stylistes, binnenhuisarchitectes of doodnormale huisvrouwen met een aangeboren overdosis ‘inrichttalent’…
Talent, waaraan ik een grandioos gebrek heb. Geen inspiratie, geen droombeeld. Mijn nieuwe casa is een halfleeg wit schildersdoek en ik weet mijn god niet of ik …